Τους Ποιμένας τους θεωρούμε σαν εκκλησιαστικούς υπαλλήλους, που είναι τοποθετημένοι να βοηθούν στην λύση διαφόρων προβλημάτων, προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών ή τους θεωρούμε σαν τα πρόσωπα εκείνα που εξυπηρετούν τις ψυχολογικές μας ανάγκες. Οι πιο πνευματικά ανεπτυγμένοι τους θεωρούν σαν εκπροσώπους ή αντιπροσώπους του Θεού και ξεχνούμε εντελώς ότι οι Ιερείς, ιδιαιτέρως οι Επίσκοποι, δεν είναι αντιπρόσωποι του Θεού, σαν να βρίσκεται ο Θεός στους ουρανούς και έχει παραχωρήσει το δικαίωμα της εκπροσωπήσεως σε διάφορα πρόσωπα, αλλά είναι το μυστήριο της αισθητής παρουσίας του Θεού μεταξύ μας. Οι Επίσκοποι, καθώς επίσης και οι Ιερείς, που εργάζονται με την ευλογία του Επισκόπου, είναι εις τύπον και τόπον της Κεφαλής του Σώματος της Εκκλησίας, δηλαδή του Χριστού. Πλησιάζοντας τους Ποιμένας πρέπει να προσβλέπουμε σε αυτόν τον ίδιο τον Χριστό. Είναι το στόμα του Λόγου. Έτσι, η περιφρόνηση, η παραθεώρηση, η συκοφαντία, η ιεροκατηγορία είναι ενέργεια κακών γεωργών που αναφέρεται στον Ίδιο τον Χριστό.

Ιεροθέου, μητρ.Ναυπάκτου,  Όσοι Πιστοί, κείμενα ορθόδοξης παράδοσης ή παραδεδομένης πίστης, β΄έκδοση.